Θα σε φιλέψω στεναγμέ...

Θα σε φιλέψω στεναγμέ τα όχι σου να γίνουν ναι απ΄την ψυχή μου σαν περνάς ανάλαφρα να περπατάς
 

Γεια σου σκοτάδι, παλιόφιλε

Γεια σου σκοτάδι, παλιόφιλε
Ήρθα να σου μιλήσω ξανά
Γιατί ένα όραμα που σέρνεται απαλά
Άφησε τους σπόρους του ενώ κοιμόμουν
Και το όραμα που φύτεψε στο μυαλό μου
Παραμένει ακόμη
Μέσα στον ήχο της σιωπής

Σε ανήσυχα όνειρα
περπατούσα μόνος
Σε στενά πλακόστρωτα δρομάκια
Κάτω από το φωτοστέφανο μιας λάμπας του δρόμου
Γύρισα τον γιακά μου στο κρύο και υγράνθηκε
Όταν τα μάτια μου μαχαιρώθηκαν από την λάμψη μιας λάμπας νέον
Που έσχιζε τη νύχτα
Και άγγιξε τον ήχο της σιωπής

Και στο γυμνό φως αντίκρισα
Δέκα χιλιάδες ανθρώπους, ίσως περισσότερους
Ανθρώπους που συζητούσαν χωρίς να μιλάνε
Ανθρώπους που ακούν χωρίς να δίνουν προσοχή
Ανθρώπους που γράφουν τραγούδια των οποίων τις φωνές δεν μοιράζονται ποτέ
Και κανείς δεν τόλμησε
Να διαταράξει τον ήχο της σιωπής

''Ανόητοι'', είπα, ''δεν γνωρίζετε
Η σιωπή σαν καρκίνος εξαπλώνεται
Ακούστε τα λόγια μου για να σας διδάξω
Πάρτε τα χέρια μου για να σας φτάσω''
Αλλά τα λόγια μου, σαν σιωπηλές σταγόνες βροχής έπεσαν
Και αντηχούσαν στα πηγάδια της σιωπής

Και οι άνθρωποι υποκλίνονταν και προσεύχονταν
Στον Θεό που είχαν φτιάξει από νέον
Και η πινακίδα έβγαλε την προειδοποίηση της
Και οι λέξεις που σχημάτιζε

Και η πινακίδα έλεγε,
''Τα λόγια των προφητών
Είναι γραμμένα στους τοίχους του μετρό
Και στις φτωχογειτονιές
Και ψιθυρίζονται στον ήχο της σιωπής''