Ένας κήπος, ένα φεγγάρι ένα πουλί από φεγγάρι σε φωνάζουν. Έλα. Τα φύλλα ξεχάσανε το χρώμα τους. Μην αργείς. Σταχτί χρώμα, σταχτιά σκέψη, ξεχνάω να δω, ξεχνάω να πάω — πού πάω; Θέλω τον πόνο ολόκληρο, όρθιο, τον πόνο πέτρινο, όρθιο κι ακέριο. Μη φύγεις.
Η ποίηση είναι η νοσταλγία μας για κάτι ακαθόριστο που ζήσαμε κάποτε μες στ' όνειρο Τ Λειβαδίτης
moonflower
.Ο κόσμος ξημερώνει
Ο κόσμος ξημερώνει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου