Απ' τη στιγμή που ο άνθρωπος εξέπεσε από την Εδέμ της αθώας ανιδιοτέλειας και οδηγήθηκε έξω από τον θαυμαστό Κήπο, άλλο δεν κάνει από το να εκτρέφει εγωισμούς, σας βεβαιώνω.
Από φόβους ως άμυνες ή από ηδονή του κακού - αν δεν είχε ηδονή το κακό γιατί να είναι παρόν, τόσο παρόν στη ζωή μας; - εκτρέφει σαν επίμονος κηπουρός εγωισμούς όλων των ειδών και των ποιοτήτων. Πειραματίζεται με διασταυρώσεις.
Προσέξτε ένα μωρό στην κούνια πώς κλαίει προκειμένου να γίνει αυτό ου απαιτεί, τόσο ψεύτικα κλαίει, από ένα σημείο κόπωσης και ύστερα, για να το πάρουν στα χέρια.
Υπάρχει ενήλικας στη γη που αντέχει να κλαίει και να φωνάζει όσο ένα βρέφος; Πόσο γρήγορα έχει μάθει να υποκρίνεται για να επιτύχει τις επιδιώξεις του....
Ξεχνιέται, διακόπτει το κλάμα, χαζεύει γύρω γύρω χαριτωμένα, για να ξαναθυμηθεί την επιθυμία του και να ξαναβγάλει απ' την αρχή νέα, σπαρακτική δήθεν, κραυγή.
Το μεγαλύτερο μαρτύριο των σχέσεων είναι που - συν τοις άλλοις - στοιχειοθετούν μια μάχη εγωισμών.
Συν τοις άλλοις, δεν λέω...
Μάρω Βαμβουνάκη