ήταν τοπίο στη βροχή τα μάτια του όπως με κοιτούσε με κεραυνούς να φωτίζουν τα <<θέλω > > του και σιωπές να ματώνουν τα χείλη του που δεν έλεγαν σ’ αγαπώ
μαριάνθη ντεβάκη