Είναι πόσα βράδια που έρχεσαι στον ύπνο μου και ας μη σε ξέρω, ας μη σε έχω δει ποτέ...
Έρχεσαι με τη μορφή που σου δίνουν τα όνειρά μου και πάντα απόμακρα, πάντα θολά ..
Σε ψάχνω, σε ψάχνω με αγωνία και άλλοτε μου λες ότι πέθανες και άλλοτε ότι δεν πρέπει να σε βρω..
Και το χάραμα με βρίσκει με την πικρή γεύση της απώλειας και ένα αναπάντητο " γιατί"...
Απώλεια για κάτι που πίστεψα ότι υπάρχει... 
Και ακόμη πονώ...