Η σονάτα του σεληνόφωτος

'Αφησέ με να 'ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι - δε θα φαίνεται που ασπρίσαν τα μαλλιά μου.

Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.

Δε θα καταλάβεις. 'Αφησέ με να 'ρθω μαζί σου.

'Οταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,

αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια -δε θέλω να τ' ακούσω.

Σώπα. Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,

Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω.

Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου. ... Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.

'Εχει υγρασία τα βράδια και το φεγγάρι δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα; Α, φεύγεις;

Καληνύχτα. 'Οχι, δε θα 'ρθω. Καληνύχτα. Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους πρέπει να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.

Ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού μήτε και τα δικά μου...

Γιάννης Ρίτσος