Γεμίσαμε τη ζωή μας με λόγια αγάπης, εικόνες, ποίηση, ψιθύρους, αγωνίες, δάκρυα...
Θαρρείς ότι αυτός ο κόσμος άλλαξε, προσανατολίστηκε σε αυτά που αξίζουν, έπιασε το νόημα της ζωής...
Και όμως εξακολουθεί να είναι το ίδιο και ίσως χειρότερα δυστυχισμένος και μόνος..
Δεν κατάλαβε ότι το λείπει το βασικό συστατικό της αγάπης... η πράξη
Όχι, από τους άλλους προς αυτόν, αλλά εκείνου προς τους άλλους...
Τελικά ο ίδιος εγωισμός...
Όλη αυτή η ποικιλομορφία στην έκφραση συναισθημάτων, έχει υποσυνείδητα και συνειδητά ένα στόχο...
Την αυτοεπιβεβαίωση... γι' αυτό και μόλις " κατακτήσουν" αυτό που θέλουν το ισοπεδώνουν το ίδιο δυνατά με τον τρόπο που εξέφρασαν την " αγάπη" τους...
Και εξακολουθούν να είναι δυστυχισμένοι και να γράφουν ποιήματα, να πλάθουν στίχους, να ψιθυρίζουν τραγούδια στο ...επόμενο άτομο που .... αγαπάνε...
Τόση " αγάπη" Πια δεν την αντέχω...