Ανασύνθεση...

Γράφοντας, προσπαθῶ νά μπάσω στίς λέξεις μου

τήν ἡμέρα μέ τήν ἀγάπη της. Τόν ἥλιο, τ’ ἀστέρια,

τά πράγματα – ὅλα νά στρέφονται, ὅπως

καί μέσα στό σύμπαν, μέσα στήν ποίηση.

Ὅπου φῶς κι ὅπου βλέφαρο σ’ ἕνα δίσκο μικρότερο,

σέ μιά σφαίρα, ἕνα σχῆμα βιβλίου, πού θἆναι

καί δίσκος καί σφαίρα καί ἄπειρο. Ὅλο

τόν κόσμο μέ ἀνέπαφες τίς ἀχνές του γραμμές,

τήν ἁρμονία ὅπως εἶναι φωτισμένη ἀπό μιά

καλωσύνη παγκόσμια – κινώντας σέ ἀνάταση

τίς γραμμές καί τά χρώματα.

Νά φτιάξω ἕναν κόσμο πού τίποτα

δέ θά τοῦ λείπει. Ἕναν κόσμο ὅπως ἦταν

πρίν ἀκόμη φθαρεῖ. Πρίν ἀκόμη σκοτώσει

ὁ Κάϊν τόν Ἄβελ. Ν’ ἀναβλύζουνε οἱ λέξεις μου

νερό καί χορτάρι. Ν’ ἀναβλύζουνε ζῶσα

σιωπή καί χαμόγελο.

Ν.Βρεττάκος