Ποιο το χρώμα της αγάπης - Λουδοβίκος των Ανωγείων

Τα χρώματα της αγάπης
...............................................
Λες ..λες ..λες
κι εγώ σ ακούω με το βλέμμα απλωμένο
κάθε σου λέξη και μια εικόνα
από λυχνάρι φιλντισένιο
μετράς τις χάντρες της αγάπης
μες την κλωστή μιας λεμονιάς
που όσα χρόνια κι αν περάσουν
άνθη θα δίνει μοσχοβολιάς
 
τη βάφτισες με χίλιες λέξεις
που χουν ουσία και σταθμό
μα  δεν μπορείς να αποτρέψεις
του χρόνου βήματα σταγόνες σε ωκεανό
μες το νερό στα ίδια γράμματα πατούν
με χνάρι διαφορετικό
κι όπου ελπίζουν κι επιζούν
είναι στ ατέλειωτου το λυτρωμό
 
η αγάπη χρώματα αλλάζει
ζει με το μωβ του κεραυνού
του άσπρου πήγασου τη φτέρη
το πράσινο του πηγαιμού
το κίτρινο από ανεμόφερτο λιοπύρι
και το γαλάζιο του ουρανού
απ τη φωτιά παίρνει το χρώμα
η πορφύρα της βουνό απ της καρδιάς το στρώμα
 
μα πάντα μένει αλώβητη και ποθητή
ίδια λαχτάρα μια ηλιαχτίδα στην ψυχή
το νόημα αλλάζει στις λέξεις που τη ντύνουν
το φόρεμα της βγάζει στις μέρες που τη γδύνουν
τα μάτια της πανιά ανοιχτά να σεργιανούν στο πάντα
κατάρτια της τα σωθικά στου κόσμου της τη μπάντα
τα χρόνια της ζεστές φωλιές δροσοσταλιές
σ άγριες πύρινες κι σ ανθισμένες  ακρογιαλιές
 
λες. λες ..λες  κι άρμενα βάφεις τις στιγμές
μα πάψε ..μη μιλάς … κλείσε τα μάτια
μύρισε το άρωμα της σε φύλλα τριανταφυλλιάς
νοιώσε το άγγιγμα της στην δίψα του μεσημεριού
κοίτα το πέταγμά της στ ανέμισμα χελιδονιού
άκου πως τραγουδά σ’ ένα αηδόνι που λευτερα πετά
γεύσου κηρήθρα αγριομελιού στην άκρη του φιλιού της
 
κι αν η  α γ ά π η  μέσα σου κατοικεί …
πλέξτη την με πέταλα στεφάνι να το φοράει η ψυχή
γιορτής χρωματιστό γαϊτάνι .. με δίχως τέλος και αρχή